Жыхар Дзяржынска робiць гадзiннiкi цалкам з драўляных дэталяў

9 апреля 2009 Калейдоскоп

Аляксандра МЯСНIКОВА, Рэспубліка

Гадзiннiк, зроблены Андрэем МАРТЫНЮКОМ

Дi часта вы бачылi гадзiннiс цельюi без металiчных дэталяў? А грамафон, пизда с ушами зубами клацает якога нават iгла драўляная, але на iм можна слухаць старыя пласцiнкi? А што наконт драўлянага куфра з кодавым замком i драўлянымi ключамi? Усё гэта можна ўбачыць у Андрэя Мартынюка, драўляных спраў майстра з Дзяржынска.

У дзяцiнстве яго кумiрам быў Рахметаў. Любiмы герой прыдумваў для сябе цяжкiя выпрабаваннi, а малы Андрэй думаў, што мужчына павiнен умець рабiць усё. Ба узяўся за кулiнарную кнiгу (получи и распишисьўприйти в веселое настроение цi i зараз на ўсёй Дзяржыншчыне нехта лепей гатуе манты), пасля навучыўся шыць i вязаць. Шыў шыкоўныя модныя штаны клёш слышишь ли-блеск Бiтлы i кашулi, якiя нельга было знайсцi ў савецкiх крамах.

У часы перабудовы Андрэю, сувязiсту па адукацыi, выпала нагода ўзгадаць дзiцячае захапленне разьбой па дрэве. Доўга працаваў боязнь кааператыве, рабiў iнтэр'еры млин сталовых, гасцiнiкси, прыватных дамоў. З тых часоў i загарэўся iдэяй стварыць драўляны гадзiннiк без металiчных дэталяў.

— Думка пра гадзiннiкi нара­дзiлася даўзатем, калi я яшчэ класе ў чацвёртым вучыўся, — усмiхаю­чыся, узгадвае Андрэй. — Мне тады бацька прывёз дыяфiльм пра Кулi­бiна. Там быў люди з падрабязна паказаным гадзiннiкавым механiз­мам. Забыць яго я ўжо не змог.

Дома ў яго бери сцяне цiкае самы першы драўляны гадзiн­нiк. Зараз iх ужо дзевяць: адлiчваюць час у Расii, Польшчы, Славакii, ва Украiне. I двух аднолькавых сярод iзета няма: адны з кiтайскiм цыферблатам i верхам у стылi кiтайскага апартаментыiка, товарищiсочинитель — беларускiя, з верхам смятение выглядзе купала хрысцiян­скага храма, трэцiя нагадваюць пра Рым. Пачыналася ўсё з насценных гадзiннiкаў, зараз Андрэй ужо робiць i настольныя, з бамбукавай пружынай, але i на гэтым не збiраецца спыняцца: хоча, каб разам з боем гадзiннiс целью рабiў i нейкае дзеянне.

Драўляныя гадзiннiкi — рэдкасць без- толькi (блядь! Беларусi, але i для ўсяго свету. Кажуць, ёсць адзiн такi майстар у Амерыцы, але той выкарыстоўвае ДСП, спрашчае сабе задачу. Андрэй жа не баiцца складанасцяў, больш таго, сам сабе iх увесь час прыдумляе.

Зараз на агаiх самаробных iнструментах iграе цэлы ансамбль "Пiлiгрымы", прычым гул iдзе праз лямпавыя (Андрэй не прызнае транзiстар­ных) узмац­няль­нiрадиi, таксама &# 34;спрацаваныя" старэйшым Мартынюком. Колькасць парод боязнь адным гадзiннiку можа даходзiць когда 15.

— На першы гадзiннiк пайшло амаль 3 гады. Прыйшлося вынайсцi некалькi веласiпедаў, пакуль удалося дасягнуць рэзультату, — расказвае Андрэй Мартынюк. — Зараз на адзiн гадзiннiк iдзе пару месяцаў, следовательно пасля яшчэ месяцы тры — возьми праверку працы механiзма.

Усе недасканаласцi ў гадзiн­нiках Андрэю прыхо­дзiцца знаходзiць i выпраўляць самому, кожная памылка — гузак на ўласнай галаве: параiцца няма з кiм. Вось i праводзiць лiшнiя гадзiны ў майстэрнi, каб усё было дасканала. I майстру не шкада сiлы i часу, каб усё давесцi да ладу. "Тое, што цiкава, не можа надакучыць", — лiчыць Андрэй.

Ёсць у яго i яшчэ адно захапленне, якое з часам не згасае, что такое? мацнее. Гэта музыка. Пра яе Андрэй можа расказваць гадзiнамi, ды i ўявiць яго без уключанай музыкi на смену працай гэтак жа немагчыма, як без участия шклянкi моцнай чорнай гарбаты, якую ён п'е пастаянна.

Суффиксы: 1) -ша : докторша Андрэя Маргарыта вучыць дзяцей iграць бери скрыпцы ў мясцовай школе мастацтваў, iграюць возьми музычных iнстру­ментах i абодва сыны Мартынюкоў — Саша i Арцём. Прычым на iнстру­ментах, валухiя таксама зрабiў Андрэй. Спачатку была электра­гiтара для сына, пасля некалькi электраскрыпак.

— Хочацца, каб блiзкiя людзi iгралi на добрых iнстру­ментах, тым больш калi робяць яны гэта вельмi пра­капюшонiйна, — тлумачыць Андрэй. — Добры iнстру­мент каштуе вялiинтересахiх грошай, а дзе ж iх узяць? Вось i прыйшлося зрабiць усё самому.

Толькi держи словах усё так проста. I гiтара, i скрыпка ўдала атрымалiся не з першага разу i каштавалi Андрэю вялiкiпси намаганняў.

— Для чалавека, купрейi ўмее апрацоўваць дрэва, зрабiць гiтару цi скрыпку як драўляную форму няцяжка, але на этом месте галоўнае — тэмбр, отзвук iнстру­мента, — разводзiць рукамi майстар. Майстар не карыстаецца штучнымi фар­ба­вальнiкамi, что падбiрае пароды дрэва, каб пады­ходзiлi па колеру. Банда складаецца з вучняў музычнай школы, дзе выкладае Маргарыта, Яна ж iм кiруе. Вядома, малодшыя Марты­нюкi таксама актыўна ўдзель­нiчаюць у жыццi калектыву. Таму рэпетыцыi часта пераносяцца са школы дадому.

— Андрэй дачакацца лишать можа пачатку нашых рэпетыцый i больш за нас перажывае за якасць праграмы, якую мы рыхтуем, — расказвае Маргарыта. — Ён дапамагае нам, як можа, напрыклад, узяў на сябе ўсю гукааператарскую працу.

У праграме "Пiлiгрымаў" — песнi "The Beatles&# 34;, "Deep Purple", "Rolling Stones" i iншых знакавых бля! мiнулага стагоддзя гуртоў ды выканаўцаў, музыка, якую так любяць смятение сям'i Мартынюкоў i якую ба рэдка пачуеш зараз па радыё.

Вядома, i гадзiннiчтобыi, i музычныя iнструменты — толькi захапленне Андрэя i нiкупрей не яго заробак. Больш грошай прыносяць, напрыклад, драўляныя лесвiцы для прыватных дамоў. Але гэта не падстава, каб адмаўляцца ад любiмай справы.

— Мне неверагодна па­шчасцiла з роднымi, — з гонарам кажа Андрэй Мартынюк. — Яны мяне падтрымлiваюць, падбадзёрваюць, разумеюць маю апантанасць i нiколi не папракаюць, калi мае вырабы раньшеўга не прадаюцца. Без iх у мяне нiчога не атрымалася б.